เรื่องของหลวงปู่มั่นเริ่มในบ้านคำบง จังหวัดอุบลราชธานี ท่านเกิดเมื่อวันที่ 20 มกราคม 2413 ในโลกที่ยังไกลจากความสะดวกแบบปัจจุบัน ชีวิตของคนคนหนึ่งในเวลานั้นผูกอยู่กับบ้าน วัด ป่า ฤดูกาล และคำสอนที่ได้ยินจากผู้ใหญ่
แต่บางชีวิตไม่ได้หยุดอยู่แค่การฟังว่าธรรมะดีอย่างไร หลวงปู่มั่นออกบวชในปี 2436 และค่อย ๆ เดินเข้าสู่ทางที่ไม่ได้สบาย ทางของพระกรรมฐานคือการฝึกตน ฝึกจิต อยู่กับความเงียบ ความกลัว ความเหนื่อย และความจริงของใจตัวเองแบบหลบไม่ได้
เมื่อชื่อของหลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล เข้ามาในเรื่อง เราจึงเริ่มเห็นภาพของครูกับศิษย์ ไม่ใช่ภาพของคนอ่านตำราแล้วเข้าใจทันที แต่เป็นภาพของคนที่ต้องเดิน ต้องภาวนา ต้องลองผิดลองถูกกับกิเลสในใจ และต้องค่อย ๆ ทำให้คำว่า “รู้ธรรม” กลายเป็นชีวิตจริง
จุดที่ทำให้หลวงปู่มั่นถูกจดจำ ไม่ใช่เพียงวันเกิด วันบวช หรือชื่อวัด แต่อยู่ตรงที่ท่านทำให้การปฏิบัติสายพระป่ากลับมามีน้ำหนักในใจผู้คนอีกครั้ง ป่าไม่ได้เป็นแค่สถานที่เงียบ แต่เป็นที่ที่ใจคนถูกทดสอบ ความเพียรไม่ได้เป็นคำสวย แต่เป็นสิ่งที่ต้องทำซ้ำในวันที่ไม่มีใครเห็น
จากชีวิตของท่าน จึงค่อย ๆ มีครูบาอาจารย์รุ่นหลังเดินตามรอย บางรูปเป็นศิษย์ใกล้ชิด บางรูปได้รับอิทธิพลจากสายธรรมที่ท่านวางไว้ ชื่อหลวงปู่มั่นจึงไม่ได้อยู่ลำพัง แต่กลายเป็นเหมือนต้นทางของสายธารพระป่าในยุคพวกเรา
จากชีวิตคนคนหนึ่งที่ออกแสวงหาทาง
สู่ทางป่าที่ขัดเกลาใจจนเหลือแต่ของจริง
แล้วกลายเป็นสายธรรมที่ยังทำให้คนรุ่นหลังอยากหันกลับมาฝึกใจตัวเอง